5000 kamelen

Caïro, april 2003... Door stom toeval werd het lot van Osborne en Kim, 2 Zweden aan het prille begin van hun één jaar durende wereldreis verbonden aan dat van mij. We verbleven in hetzelfde hotel in Caïro, we werden "maten" en eindigden al reizend met z'n 3 door Egypte... Wat voor Osborne en Kim de eerste schuchtere stappen tijdens hun grote trip waren, was voor mij reeds de routine van enkele maanden onderweg te zijn. Zij moesten nog wennen aan de truukjes en kneepjes die ik mijzelf al enkele maanden eerder had eigen gemaakt en waarin ik op dat moment steeds meer bedreven werd. Terwijl ik goede prijzen wist te verkrijgen, werden zij steevast in't zak gezet...

Toch viel onderhandelen in Egypte niet mee, zeker niet op die momenten dat ik werd vergezeld door Osborne en Kim. Tussen al het geroep van de Egyptenaren: "Ooh, Lucky woman, 2 men!" werd ik consequent genegeerd wanneer ik poogde iets te verkrijgen,... Nee met vrouwen worden geen zaken gedaan in Egypte, daarvoor had ik immers 2 mannen ter mijner beschikking en zij waren een makkelijke prooi, tot meerdere eer en glorie van de Egyptenaar in kwestie en tot grote ergernis van mij.

De meest bizarre onderhandeling deed zich voor in Kom Ombo... Op het eerste zicht was er niets speciaals aan de hand, ware het niet dat ik het onderwerp van onderhandelen werd. En natuurlijk had ik alweer niets te zeggen. De inzet was 5000 kamelen voor een huwelijk met de "Nuweibean Princess" van Osborne en Kim... Die Nuweibean Princess, dat bleek ik te zijn... En ik weet nog steeds niet of ik nu vereerd moet zijn of niet, maar op dat moment kon ik er absoluut niet mee lachen. Gelukkig voor mij hadden die 2 Zweden voor één keer eens wat haar op hun tanden. Of was het eerder het vooruitzicht dat ze met 5000 kamelen op pad moesten, dat hen het aanbod deed afslaan... De deal ging dus niet door en ik was toch een beetje gecharmeerd toen achteraf bleek dat 5000 kamelen het maximum bedrag is dat voor een vrouw kan worden betaald... hoewel... 5000 kamelen ?!?

Naar blog overzicht

heilige koe

De officiële godsdienst in Nepal is het Hindoeïsme, één van de peilers hiervan is het respect voor leven en natuur. Symbool hiervoor staat de koe, de Heilige Koe. Ze slenteren overal rond, de Heilige Koeien, en heersen zo over de mobiliteit... Zij bepalen meer dan wie ook over het vlot verlopen van het verkeer... Als mevrouw de Koe het welletjes vindt met de drukte kijkt ze eens op haar domme "koe-se" manier rond alvorens neer te ploffen in het midden van een druk kruispunt. Als mevrouw de Koe vindt dat het verkeer op de autostrades, voor zover er daar sprake van is, te snel gaat, behoudt ze zich het recht voor een heel rijvak in te palmen en het tempo aan te geven,... Als mevrouw de Koe door de steegjes van de stad kuiert en ze ziet een fruit- en groentenkraampje met aanlokkelijk lijkende hapjes, heeft zij het recht zich hieraan te goed te doen... Kortom de Heilige Koe geniet onschendbaarheid, zij wordt niet gestraft voor het pikken van een maïskolf bij die kleine arme handelaar langs de weg... neen, die straf komt toe aan de arme zwerver die van honger en uitputting zichzelf niet meer kan beheersen... Nuja, het is dan ook gemakkelijker om bij die zwerver een hand af te kappen dan bij een koe.

De koe geniet zelfs in die mate bescherming dat er strenge straffen staan op het verwonden of doden van een koe, voor dit laatste riskeer je zelfs levenslange lange opsluiting... Dat is een zwaardere straf dan dat je in veel gevallen krijgt voor het doden van een zwerver. Een koe kwetsen doe je dus beter niet, zelfs niet per ongeluk...

Zo heb ik persoonlijk ervaren in hartje Kathmandu. Ik genoot al enkele dagen van de gastvrijheid van een Nepalese familie toen de zoon des huises besloot dat het niet langer zijn taak was mij overal naartoe te voeren. Ik mocht beschikken over zijn Zjiangling 250cc crossmoto... inclusief 5 minuten rijles door hem persoonlijk gegeven want iedereen kan toch zo'n Chinees kreng besturen, niet...?

Een eerste opstakel was het feit dat mijn benen te kort waren om met mijn voeten de grond te raken, een 2de opstakel was dat ik zelfs nooit met een Honda Caminooke gereden heb. Maar moeilijk kon dat toch niet zijn...? Alhoewel... Wat ik dacht dat de voorrem was, bleek de ambrayage te zijn, de voorrem zit rechts, omgekeerd aan de enige 2 wieler die ik kan besturen, de fiets... Schakelen ging ook al redelijk moeizaam, maar ik geraakte toch al in 2 versnelling... De rijles was dus afgelopen en't was hoog tijd voor mijn vuurdoop in de steegjes van Kathmandu. Althans dat was de mening van mijn Nepalese rijinstructeur en dus kon ik weinig anders dan maar op pad gaan, de drukke chaos van Kathmandu in... Waar al meteen het onvermijdelijke onvermijdelijk werd...

De eerste, de beste koe besloot mijn pad te kruisen of beter ze besloot mij de pas af te snijden. In een soort van reflex maar zonder de juiste routine gaf ik extra gas, trok vol de voorrem dicht, ging overkop en knalde op de bewuste "Heilige Koe". Het gevolg laat zich raden, Koe gewond, voorwiel krom, blauwe plekken en wat schrammen, de politie gealarmeerd en Kathmandu op stelten... Maar met de hulp van mijn motorrij-instructeur op "spectaculaire wijze" ontsnapt aan de Nepalese politie die alles in het werk stelde om de vermeende "moordenaar" te pakken te krijgen... Gelukkig voor mij, zo bleek achteraf, was de koe slechts licht gewond en had ze ook maar een klein schrammetje... Eens terug op de been zette ze haar dwaaltocht door Kathmandu verder. En ik heb sedertdien nooit nog op een gemotoriseerde 2-wieler gezeten...

Naar blog overzicht

Iran

Ik heb het al vaak gezegd maar Iran is één van de interessantste landen die ik heb bezocht. Een reden daarvoor is dat ik niet echt een idee had wat ik moest verwachten. Iran was/is vooral bekend bij ons als een "schurkenstaat", van de Iran-Irak oorlog, het strikt Islamistische regime, de Ayatolla's en heel recent nog van zijn atoomprogramma... Wat zou je daar dus als toerist gaan zoeken?? En eerlijk gezegd ik wist het toen ook niet, ware het niet dat ik al zoveel positieve dingen over Iran had gehoord van mensen die er echt geweest waren. Dit leek zo tegenstrijdig met alles wat er over het land in de media verscheen. Dus wat kon ik beter doen dan zelf gaan kijken...?

Om Iran te bezoeken was er enige aanpassing en inleving nodig, zo was er de verplichting tot het dragen van een hoofddoek en het bedekken van alle vrouwelijke vormen. Een indrukkwekkende ervaring was de religie en hoe sterk die daar nog beleefd wordt.

Een bezoek aan het Mausoleum van Ayatolla Khomeini bleek niet vanzelfsprekend want geen mens sprak Engels en ik geen Farsi. Na wat omwegen ben ik in een bus terecht gekomen, die bus leek wel gecharterd door de KVLV van Teheran, ze zat vol met vrouwen, compleet in zwart gehuld en ook op weg naar het bewuste Mausoleum. Ze waren haast euforisch om een bezoek te brengen aan het graf van Ayatolla Khomeini om hun eer te bewijzen aan toch wel de meest ideale schoonzoon, echtgenoot, man tout court die Iran ooit gekend heeft. Hoe deze adonis het zover heeft geschopt is voor mij een kompleet raadsel. Na de Islamitische revolutie in 1979 is hij erin geslaagd Iran 100 jaar terug te brengen in de tijd. De vrouwen werden dus verplicht zich te hullen onder een berg stof, in't zwart natuurlijk want in de zomer lopen de temperaturen hier op tot maar 50°C. Die berg stof wordt "chador" genoemd of letterlijk vertaald "tent"!

Kun je het je voorstellen? In plaats van je jas te nemen neem je je tent... Een andere kompleet geschifte en vrouwonvriendelijke maatregel die dit individu op zijn palmares heeft, is de huwbare leeftijd van vrouwen (meisjes) terug te brengen naar 9 (!) jaar. Dit alles om zo snel mogelijk nieuwe onderdanen te kweken die dan de dood in gejaagd konden worden aan het front tijdens de Iran-Irak oorlog. En toch wordt Ayatolla Khomeini hier nog aanbeden alsware hij Allah himself... Ik zal het nooit echt begrijpen, vrees ik.

Wat echter heel erg voelbaar was, is dat Iran stilaan begint te liberaliseren en te moderniseren. En stilaan nemen de jonge vrouwen terug wat de vorige generatie heeft moeten afgeven, hun vrijheid zich mooi, sexy en verleidelijk te kleden. Het was me al opgevallen dat de lange, grote chadors in de grote steden langzaam aan het verdwijnen zijn voor trendy, nette en uiterst gecentreerde vestjes tot net boven kniehoogte. En ook de hoofddoekjes worden steeds kleiner, af en toe een weerbarstige haarlok onthullend en in een onoplettend moment durft die zelfs al eens afglijden. Goed zo meisjes!

Een andere zeer aangename ervaring zijn mijn ontmoetingen met de Iraanse bevolking, ze zijn echt onvoorstelbaar vriendelijk en gastvrij. Een dagje in een stad rondlopen levert talloze uitnodigingen op voor familiefeestjes, picknicks, bezoekjes,... en overal is het onthaal even vriendelijk en uitbundig. Er worden kosten nog moeite gespaard om het je naar je zin te maken. En al deze ervaringen hebben ertoe bijgedragen dat Iran een blijvende indruk heeft nagelaten.

Naar blog overzicht